anauk.net MEDYCYNA  
... bo życie jest piękne  
anauk group
ENCYKLOPEDIA LEKÓW ENCYKLOPEDIA ZDROWIA KLASYFIKACJA PROCEDUR MEDYCZNYCH WYKAZ JEDNOSTEK CHOROBOWYCH  
KALKULATOR ALERGIA ASTMA CUKRZYCA MIGRENA NADCIŚNIENIE NOWOTWORY OSTEOPOROZA
 
ALERGIA
ASTMA
CUKRZYCA
DIETA
GRYPA
JOGA
KALKULATOR
MIGRENA
NADCIŚNIENIE
NAZEWNICTWO MEDYCZNE
NOWOTWORY
OSTEOPOROZA
PROFILAKTYKA
PRZEZIĘBIENIE
PRZYCHODNIA
REUMATYZM
ENCYKLOPEDIA LEKÓW - opisy leków
wpisz szukaną frazę:

OPISY LEKÓW SKŁADNIKI LEKÓW LEKI ZWIĄZANE ZE SCHORZENIAMI



linki sponsorowane, reklamy





Spis alfabetyczny
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż

KLACID
Nazwa międzynarodowa:Clarithromycinum
Substancje czynne leku:Clarithromycin

ATC:J01FA

Forma leku:tabletki 250; 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji

Inne leki związane ze schorzeniamiChlamydia Infekcje bakteryjne

Zawartość substancja czynna - clarithromycin

Substancja czynna: 1 fiolka zawiera 500 mg klarytromycyny (Clarithromycinum)
Substancje pomocnicze: Kwas laktobionowy 252,7 mg, wodorotlenek sodu q.s.
Sposób działaniaKlacid zaburza syntezę białek w komórce bakterii i przez to uniemożliwia bakteriom namnażanie się.

Zastosowanie Klacid podaje się w infekcjach górnych dróg oddechowych, jak stany zapalne gardła, zatok nosowych, bronchit oraz dolnych dróg oddechowych, jak zapalenie płuc. Antybiotyk stosuje się również w stanach zapalnych uszu oraz infekcjach skórnych, w chlamydii.

Ostrzeżenie Preparatu nie wolno podawać osobom uczulonym na makrolidy, tj grupę leków do których należy clarithromycin. Leku nie wolno podawać pacjentom zażywającym lek przeciwalergiczny terfenadin oraz pacjentom cierpiącym na wadę serca lub zaburzenia elektrolitowe. Pacjenci cierpiący na zaburzenia w czynności wątroby lub nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Klacidem. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Klacid stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków jednocześnie z preparatem należy omówić z lekarzem.


Jeśli w związku z podawaniem leku wystąpi reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast zastosować leczenie objawowe.
Lekarz przepisując klarytromycynę do infuzji kobiecie w ciąży powinien każdorazowo ocenić korzyści i ryzyko wynikające z zastosowania preparatu. Dotyczy to zwłaszcza pierwszego trymestru ciąży.

Powikłaniem wynikającym ze stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym antybiotyków makrolidowych, może być rzekomobłoniaste zapalenie jelit. W zależności od nasilenia objawów (od łagodnego do zagrażającego życiu) należy zastosować odpowiednie leczenie.

Klarytromycyna jest metabolizowana głównie w wątrobie. Należy zatem zachować szczególną ostrożność podając ten lek pacjentom z niewydolnością wątroby. Należy również zachować ostrożność podczas stosowania klarytromycyny u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek.

Po wprowadzeniu do obrotu informowano o toksycznym działaniu kolchicyny, kiedy stosowana była jednocześnie z klarytromycyną, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Działanie to obserwowano niekiedy u pacjentów z niewydolnością nerek. U niektórych z tych pacjentów informowano o zgonach.
Bakterie oporne na klarytromycynę mogą wykazywać również oporność na inne antybiotyki makrolidowe, linkomycynę i klindamycynę (tzw. oporność krzyżowa).

Działania niepożądane>1/100
- Bóle i zawroty głowy, zaburzenia przewodu pokarmowego - mdłości, biegunka, wzdęcia.
- Brak apetytu, kwaśne odbicia.
- Zmiana odczuć smakowych.

1/1000
- Wysypka.
- Zaburzenia w czynnościach wątroby.
- Reakcje alergiczne.


Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi w wyniku podawania klarytromycyny w postaci do infuzji były zmiany zapalne w miejscu wkłucia, tkliwość, zapalenie żył i ból.
Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym nie związanym z drogą podawania były zaburzenia smaku.
Podczas badań klinicznych klarytromycyny podawanej doustnie najczęściej zgłaszano zaburzenia ze strony układu pokarmowego takie, jak nudności, zaburzenia trawienia, bóle brzucha, wymioty i biegunka. Ponadto, bóle głowy, zaburzenia smaku oraz przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Po wprowadzeniu leku na rynek
Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, sporadycznie informowano o zaburzeniach czynności wątroby takich, jak zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie miąższu wątroby i (lub) cholestatyczne zapalenie wątroby z objawami żółtaczki lub bez. Te zaburzenia czynności wątroby mogą przybierać ciężką postać i zazwyczaj są przemijające. Bardzo rzadko informowano o niewydolności wątroby ze zgonem, co zazwyczaj wiązano z ciężką chorobą podstawową i (lub) stosowanymi jednocześnie innymi lekami.
Występowały sporadyczne przypadki zwiększenia stężenia kreatyniny w osoczu, ale związek przyczynowy ze stosowaniem klarytromycyny nie został ustalony.

Po doustnym podaniu klarytromycyny wystąpić mogą reakcje alergiczne od pokrzywki i wykwitów skórnych do reakcji anafilaktycznej i zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznej rozpływnej martwicy naskórka.
Istnieją doniesienia o przemijających działaniach niepożądanych na ośrodkowy układ nerwowy takich, jak niepokój, zawroty głowy, w tym pochodzenia błędnikowego, bezsenność, koszmary senne, szumy uszne, stany splątania, zaburzenia orientacji, omamy, psychozy i depersonalizacja. Związek przyczynowy ze stosowaniem klarytromycyny nie został udowodniony.
Informowano także o przemijającej utracie słuchu w wyniku stosowania klarytromycyny, ustępującej zazwyczaj po odstawieniu leku, oraz o zaburzeniach węchu występujących zazwyczaj równocześnie z zaburzeniami smaku.

W rzadkich przypadkach informowano o hipoglikemii, która niekiedy występowała u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne preparaty przeciwcukrzycowe lub insulinę.

Odnotowano pojedyncze przypadki leukopenii i trombocytopenii.
Inne reakcje niepożądane o których informowano po zastosowaniu doustnych postaci klarytromycyny to: zapalenie języka, zapalenie jamy ustnej, grzybica jamy ustnej, przebarwienia języka, przebarwienia zębów oraz zwiększenie w surowicy stężeń podawanych jednocześnie następujących leków: astemizol, alkaloidy sporyszu, triazolam, midazolam i cyklosporyna.
Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych rzadko wystąpić mogą zaburzenia pracy serca takie, jak wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz komorowy i zaburzenia typu torsade de pointes.

Rzadko występowało zapalenie trzustki i drgawki.
Informowano o śródmiąższowym zapaleniu nerek występującym podczas stosowania klarytromycyny.
Informowano o toksycznym działaniu kolchicyny, kiedy stosowana była jednocześnie z klarytromycyną, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Działanie to obserwowano niekiedy u pacjentów z niewydolnością nerek. U niektórych z tych pacjentów informowano o zgonach

Pacjenci z obniżoną odpornością
Dotychczas brak danych dotyczących stosowania klarytromycyny w postaci do infuzji u pacjentów z obniżoną odpornością, natomiast dostępne są dane dotyczące stosowania doustnych postaci klarytromycyny u pacjentów zakażonych HIV.

U pacjentów z zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS) oraz z innymi stanami upośledzenia odporności, leczonych z powodu zakażeń wywołanych przez Mycobacterium przez długi okres dużymi dawkami klarytromycyny, często trudno było odróżnić ewentualne działania niepożądane spowodowane przez lek od objawów zakażenia HIV lub chorób występujących w przebiegu tego zakażenia.
U dorosłych pacjentów otrzymujących 1 gram klarytromycyny na dobę najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: nudności, wymioty, zaburzenia smaku, bóle brzucha, biegunka, wysypka skórna, wzdęcia, bóle głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i aminotransferazy alaninowej (AlAT). Do innych, rzadko występujących reakcji niepożądanych zaliczano duszność, bezsenność i
suchość w jamie ustnej.

U pacjentów z obniżoną odpornością wyniki badań laboratoryjnych analizowano, uwzględniając wartości znacznie wykraczające poza prawidłowe (tzn. skrajnie zwiększone lub skrajnie zmniejszone). Na podstawie tego kryterium u około 2% do 3% pacjentów, którzy otrzymywali 1 gram klarytromycyny na dobę, stwierdzono znaczne zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz istotne zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi. Mniejszy odsetek pacjentów miał również zwiększone stężenie azotu mocznikowego we krwi.

DawkowanieDawkę ustala lekarz. Dawka zależy od typu i nasilenia infekcji. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 250 mg 2 razy dziennie (co 12 godzin) podczas 7-14 dni.
Już po paru dawkach leku następuje wyraęna poprawa stanu zdrowia nie oznacza to jednak, że można przerwać przepisaną przez lekarza kurację. Przedwczesne przerwanie leczenia grozi bowiem nawrotem choroby.


Zalecana dawka dobowa klarytromycyny do infuzji wynosi 1 gram, w dwóch dawkach podzielonych po 500 mg.
Proszek należy rozpuścić, a następnie rozcieńczyć w odpowiednim rozpuszczalniku. Dawkę leku podawać dożylnie we wlewie trwającym co najmniej 60 minut.
Nie należy podawać preparatu w pojedynczym, szybkim wstrzyknięciu (bolus), ani domięśniowo.
W zależności od ciężkości zakażenia podawanie klarytromycyny we wlewie dożylnym można ograniczyć do 2 - 5 dni. Tak szybko, jak jest to możliwe, należy rozpocząć podawanie doustnej postaci leku, zgodnie z zaleceniami lekarza.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o połowę.

Pacjenci z obniżoną odpornością zakażeni drobnoustrojami z rodzaju Mycobacterium
Dotychczas brak danych klinicznych dotyczących stosowania klarytromycyny do infuzji u pacjentów z obniżoną odpornością, natomiast dostępne są dane dotyczące stosowania doustnych postaci klarytromycyny u pacjentów zakażonych HIV. W przypadku rozsianych lub zlokalizowanych zakażeń M. avium, M. intracellulare, M. chelonae, M. fortuitum lub M. kansasii zalecana dawka dobowa u dorosłych wynosi 1 gram w dwóch dawkach podzielonych.

Wskazania * Klarytromycyna do infuzji jest wskazana w leczeniu zakażeń, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na klarytromycynę, w których konieczne jest podawanie pozajelitowe antybiotyku. Do zakażeń tych zaliczamy:
* zakażenia górnych dróg oddechowych,
* zakażenia dolnych dróg oddechowych,
* zakażenia skóry i tkanek miękkich,
* rozsiane lub zlokalizowane zakażenia Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Zlokalizowane zakażenia Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.

PrzeciwwskazaniaStosowanie klarytromycyny w postaci do infuzji jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na klarytromycynę lub inne antybiotyki z grupy makrolidów.
Przeciwwskazane jest jednoczesne leczenie klarytromycyną i którymkolwiek z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna i ergotamina lub dihydroergotamina.

InterakcjeInterakcje związane z cytochromem P450
Klarytromycyna jest metabolizowana w wątrobie z udziałem izoenzymu 3A cytochromu P450 (CYP3A). Ma to istotny wpływ na metabolizm innych leków stosowanych jednocześnie z klarytromycyną i może powodować zwiększenie stężenia tych leków w surowicy.

Wiadomo, że następujące leki i grupy leków są metabolizowane przez CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cylostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dizopiramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, symwastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna. Podobny rodzaj interakcji, ale z udziałem innych izoenzymów ma miejsce w przypadku fenytoiny, teofiliny i walproinianu.
W czasie badań klinicznych obserwowano niewielkie, ale istotne statystycznie (p<0,05) zwiększenie stężenia teofiliny lub karbamazepiny we krwi, gdy któryś z tych leków podawany był jednocześnie z klarytromycyną.

Po wprowadzeniu leku na rynek obserwowano wymienione poniżej interakcje preparatów erytromycyny i (lub) klarytromycyny z lekami metabolizowanymi przez CYP3A.
Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A (HMG-CoA). Informowano o rzadkich przypadkach rabdomiolizy podczas jednoczesnego stosowania klarytromycyny i inhibitorów reduktazy HMG-CoA, np. lowastatyny lub symwastatyny.

Cyzapryd, pimozyd.
U pacjentów leczonych równocześnie klarytromycyną i cyzaprydem wykazano zwiększenie stężenia cyzaprydu w surowicy. Może to spowodować zmiany w obrazie ekg - wydłużenie odstępu QT oraz zaburzenia rytmu serca takie, jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes. Podobne zaburzenia obserwowano u pacjentów stosujących równocześnie klarytromycynę i pimozyd.

Terfenadyna, astemizol.
Informowano o wpływie antybiotyków makrolidowych na metabolizm terfenadyny. Stwierdzono zwiększenie stężenia terfenadyny w surowicy, co sporadycznie wiązano z wystąpieniem niemiarowości pracy serca z objawami takimi, jak wydłużenie odstępu QT w zapisie ekg, częstoskurcz komorowy, migotanie komór i zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes. W badaniu z udziałem 14 zdrowych ochotników jednoczesne podawanie tabletek klarytromycyny i terfenadyny spowodowało 2-3 krotny wzrost stężenia kwaśnego metabolitu terfenadyny w surowicy oraz wydłużenie odstępu QT, bez wykrywalnych objawów klinicznych. Podobne działania obserwowano podczas skojarzonego podawania astemizolu i innych antybiotyków makrolidowych.

Chinidyna, dizopiramid.
Informowano o zaburzeniach rytmu serca typu torsade de pointes w następstwie podawania klarytromycyny z chinidyną lub dizopiramidem. Należy zatem kontrolować stężenie tych leków w surowicy, kiedy stosowane są jednocześnie z klarytromycyną.

Ergotamina, dihydroergotamina.
Jednoczesne podawanie klarytromycyny i ergotaminy lub dihydroegotaminy powodowało ostre zatrucie alkaloidami sporyszu, charakteryzujące się skurczem naczyń oraz niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym także ośrodkowego układu nerwowego.

Interakcje z innymi lekami
Digoksyna.
U pacjentów, którym podawano jednocześnie digoksynę i klarytromycynę (tabletki) obserwowano zwiększenie stężenia digoksyny w surowicy. W przypadku podawania obu leków należy kontrolować stężenie digoksyny w surowicy.

Kolchicyna.
Kolchicyna jest substratem zarówno dla CYP3A jak i glikoproteiny P (Pgp), która bierze udział w transporcie na zewnątrz komórki. Klarytromycyna i inne antybiotyki makrolidowe są znanymi inhibitorami CYP3A i Pgp. Kiedy
klarytomycyna i kolchicyna są podawane jednocześnie hamowanie Pgp i (lub) CYP3A przez klarytromycynę może powodować zwiększenie narażenia na kolchicynę. Należy kontrolować czy u pacjentów nie występują kliniczne objawy zatrucia kolchicyną

Leki przeciwretrowirusowe.
Jednoczesne podawanie doustne klarytromycyny (w postaci tabletek) i zydowudyny dorosłym pacjentom zakażonym HIV może spowodować zmniejszenie stężenia zydowudyny w stanie stacjonarnym. Interakcja ta nie występuje u dzieci zakażonych HIV, przyjmujących klarytromycynę w postaci zawiesiny oraz zydowudynę lub dideoksyinozynę. Ponieważ klarytromycyna u dorosłych pacjentów prawdopodobnie wpływa na wchłanianie doustnie podawanej zydowudyny, interakcja ta jest mało prawdopodobna kiedy klarytromycyna podawana jest dożylnie.
Badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne podawanie rytonawiru w dawce 200 mg co 8 godzin i klarytromycyny w dawce 500 mg co 12 godzin powoduje hamowanie metabolizmu klarytromycyny. Podczas jednoczesnego stosowania rytonawiru Cmax klarytromycyny wzrasta o 31%, Cmin o 182%, a wartość AUC o 77%. Zahamowaniu ulega tworzenie aktywnego metabolitu - 14-hydroksyklarytromycyny. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie wymaga to zmiany dawkowania, ze względu na szeroki przedział terapeutyczny klarytromycyny. Natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki podawanej klarytromycyny w zależności od klirensu kreatyniny. Jeśli klirens kreatyniny wynosi 30-60 ml/min, dawkę należy zmniejszyć o 50%, a jeśli wynosi < 30 ml/min, dawkę zmniejsza się o 75%. Klarytromycyny w dawce większej niż 1 gram na dobę nie należy podawać jednocześnie z rytonawirem.

Brak dotychczas klinicznie udokumentowanych badań dotyczących zgodności farmaceutycznej z innymi roztworami do podawania dożylnego.

PrzedawkowanieW razie przedawkowania klarytromycyny do infuzji, należy odstawić lek i zastosować odpowiednie leczenie.
Przedawkowanie klarytromycyny może spowodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U pacjenta z chorobą dwubiegunową w wywiadzie, po przyjęciu 8 gramów klarytromycyny wystąpiły zaburzenia psychiczne, zachowanie paranoidalne, hipokaliemia i hipoksemia.
W razie przedawkowania należy natychmiast usunąć niewchłonięty lek i zastosować odpowiednie leczenie objawowe. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych hemodializa ani dializa otrzewnowa nie zmniejszają stężenia klarytromycyny w surowicy.

Ciąża i karmienieIstnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje szkodliwie na płód. Nie wolno podawać leku w okresie ciąży.
Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.


Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania klarytromycyny w postaci do infuzji w okresie ciąży i karmienia piersią.
Klarytromycyna przenika do mleka matki.

Opakowaniatabletki 250 mg a 14 szt.

Fiolka z bezbarwnego szkła, o pojemności 15 ml lub 30 ml w tekturowym pudełku.



linki sponsorowane, reklamy














drugs and supplements





WYKOP GOOGLE BLIPNIJ STUMBLEUPON WYSLIJ
kontakt  
design by anauk group ® © 2000 & 2014