anauk.net MEDYCYNA  
... bo życie jest piękne  
anauk group
ENCYKLOPEDIA LEKÓW ENCYKLOPEDIA ZDROWIA KLASYFIKACJA PROCEDUR MEDYCZNYCH WYKAZ JEDNOSTEK CHOROBOWYCH  
KALKULATOR ALERGIA ASTMA CUKRZYCA MIGRENA NADCIŚNIENIE NOWOTWORY OSTEOPOROZA
 
ALERGIA
ASTMA
CUKRZYCA
DIETA
GRYPA
JOGA
KALKULATOR
MIGRENA
NADCIŚNIENIE
NAZEWNICTWO MEDYCZNE
NOWOTWORY
OSTEOPOROZA
PROFILAKTYKA
PRZEZIĘBIENIE
PRZYCHODNIA
REUMATYZM
ENCYKLOPEDIA LEKÓW - opisy leków
wpisz szukaną frazę:

OPISY LEKÓW SKŁADNIKI LEKÓW LEKI ZWIĄZANE ZE SCHORZENIAMI



linki sponsorowane, reklamy





Spis alfabetyczny
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż

TIALORID
Nazwa międzynarodowa:Amiloridi hydrochloridum + hydrochlorothiazidum
Substancje czynne leku:Amilorid
Hydrochlorothiazide

ATC:C03C

Forma leku:tabletki

Inne leki związane ze schorzeniamiNadciśnienie tętnicze krwi

Zawartość substancje czynne - hydrochlorotiazid, amiloride
Sposób działaniaTialorid jest lekiem moczopędnym oszczędzającym potas. Hydrochlorotiazid działa moczopędnie, natomiast amilorid zapobiega ucieczce potasu oraz magnezu z ustroju, a ponadto wykazuje również działanie lekko moczopędne. Zwiększone oddawanie moczu następuje już po 1-2 godzinach od zażycia leku, jest największe po 4 godzinach oraz utrzymuje się do 12 godzin.

Zastosowanie Wysokie ciśnienie krwi. Gromadzenie się wody w ustroju na tle niewydolności serca, niewydolność wątroby z gromadzeniem się wody w jamie brzusznej. Preparat można podawać łącznie z innymi środkami obniżającymi ciśnienie krwi, np. blokerami receptorów beta.

Ostrzeżenie Preparatu nie wolno podawać pacjentom uczulonym na leki z tej samej grupy chemicznej, tj. tiazydy oraz sulfonamidy. Pacjenci cierpiący na poważną niewydolność nerek, dnę oraz znacznie ograniczone wydalanie moczu nie powinni zażywać Tialoridu. Leku nie wolno stosować w podwyższonym stężeniu potasu we krwi. W trakcie kuracji należy regularnie kontrolować stężenie potasu we krwi, zwłaszcza u starszych pacjentów. Leku nie stosuje się dzieciom
Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Tialorid stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar zażywania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem.


Lek może wywołać hiperkaliemię, która może być przyczyną groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca. Hiperkaliemia występuje częściej u pacjentów z niewydolnością nerek, u chorych na cukrzycę oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Wskazana jest kontrola stężenia potasu w surowicy krwi u wszystkich pacjentów leczonych preparatem Tialorid; szczególnie na początku leczenia i po ustaleniu odpowiedniej dawki leku. W przypadku wystąpienia hiperkaliemii, należy odstawić Tialorid i w razie konieczności podjąć działanie zmniejszające stężenie potasu.

Chociaż po zastosowaniu preparatu Tialorid istnieje mniejsze niebezpieczeństwo wystąpienia zaburzeń elektrolitowych (hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipokaliemia, hipomagnezemia), wskazana jest kontrola równowagi wodno-elektrolitowej. Taką kontrolę zaleca się szczególnie wtedy, kiedy u pacjenta wystąpią wymioty i (lub) jeśli otrzymuje on parenteralnie płyny.

Następujące objawy wskazują na zaburzenia równowagi elektrolitowej: suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój ruchowy, drgawki, dezorientacja, bóle i skurcze mięśni, nużliwość mięśni, niedociśnienie, oliguria, tachykardia, nudności, wymioty. Hipokaliemia może wystąpić w wyniku szybkiej diurezy, długotrwałej terapii i ciężkiej marskości wątroby. Hipokaliemia może zwiększyć wrażliwość serca na toksyczne działanie glikozydów naparstnicy.

Hiponatremia spowodowana lekiem przebiega najczęściej łagodnie i bezobjawowo i na jej wystąpienie narażone są szczególnie osoby w podeszłym wieku.


Tialorid należy ostrożnie stosować w następujących grupach pacjentów:

* u osób z zaburzeniami czynności nerek (stężenie azotu mocznikowego większe niż 30 mg/dl lub stężenie kreatyniny większa niż 1,5 mg/dl), ponieważ istnieje u nich niebezpieczeństwo rozwoju hiperkaliemii. Mogą również wystąpić lub nasilić się objawy mocznicy wskutek kumulacji leku;
* u osób z marskością wątroby, z współistniejącym wodobrzuszem, alkalozą metaboliczną i obrzękami, ze względu na większe ryzyko wzrostu stężenia azotu mocznikowego w surowicy krwi podczas forsowanej diurezy;
* u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może wystąpić encefalopatia lub śpiączka wątrobowa;
* u osób z alergią lub astmą oskrzelową występującymi aktualnie ponieważ mogą wystąpić objawy nadwrażliwości na lek;
* u osób z chorobą serca i płuc lub niekontrolowaną cukrzycą, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju kwasicy oddechowej i metabolicznej; konieczna jest częsta kontrola równowagi kwasowo-zasadowej.

Pacjenci z cukrzycą nie powinni być w zasadzie leczeni preparatem Tialorid z uwagi na ryzyko rozwoju biperkaliemli. Jeśli zachodzi konieczność zastosowania leku, przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić stan wydolności nerek, w celu zminimalizowania tego ryzyka. Może być konieczna odpowiednia zmiana dawek leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny;

hydrochlorotiazyd zmniejsza tolerancję glukozy. U pacjentów z cukrzycą utajoną może się ujawnić postać jawna tej choroby. Hydrochlorotiazyd może podwyższać poziom cholesterolu i trójglicerydów w surowicy krwi;
u pacjentów chorych na dnę moczanową gdyż lek może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi i wywołać napad dny;
u osób z układowym toczniem rumieniowatym, hydrochlorotiazyd może zaostrzać objawy choroby.

Działania niepożądane>1/100
- Bóle głowy i mdłości.
- Brak apetytu.
- Uczucie słabości.
- Wysypka.
- Zawroty głowy.
- Zmęczenie.
- Biegunka.
- Bóle brzucha.
- Duszności.
- Podwyższone stężenie cukru we krwi.
- Zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi - napad dny.
- Bóle kończyn.
- Zaburzony rytm serca.

1/1000
- Zawroty głowy przy zmianie pozycji ciała na pionową.
- Szybka akcja serca.
- Mrowienie kończyn.
- Niesmak w ustach.
- Wymioty.
- Zaparcie.
- Wzdęcia.
- Czkawka i pragnienie.
- Kwaśne odbicia.
- Zaburzenia snu.
- Drażliwość.
- Przygnębienie.
- Splątanie.
- Bóle w klatce piersiowej i w stawach.
- Impotencja.
- Dna.
- Zaburzenia wzroku.
- Zatkany nos.

<1/1000
- Reakcje uczuleniowe na promienie słoneczne.
- Zapalenie żył.
- Nadmierne pocenie się.
- Omdlenia.
- Zaburzenia bilansu sodu i potasu w organizmie.
- Pogorszenie wydolności nerek.
- Krwawienia z przewodu pokarmowego.
- Niezwykle lekko pojawiające się krwiaki.
- Anemia.
- Żółtaczka.
- W razie wystąpienia uporczywych i uciążliwych objawów należy skontaktować się z lekarzem.


Objawy niepożądane występujące po zastosowaniu leku Tialorid są związane z jego działaniem moczopędnym, terapią tiazydami lub z zasadniczą chorobą i mogą być następujące (potwierdzone klinicznie):

przewód pokarmowy:
brak łaknienia, nudności wymioty, skurcze, biegunka, zaparcia, bóle żołądka, krwawienia, uczucie pełności w jamie brzusznej, pragnienie, czkawka;

ośrodkowy uklad nerwowy:
zawroty głowy, parestezje, osłupienie, niepokój ruchowy;

psychiczne:
bezsenność, nerwowość, zaburzenia pamięci, depresja, senność;

układ krwiotwórczy:
leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna;

układ krążenia:
arytmie, tachykardia, zwiększenie toksyczności glikozydów naparstnicy, niedociśnienie, również ortostatyczne, choroba niedokrwienna serca;

układ moczowo-płciowy:
impotencja, zaburzenia w oddawaniu moczu, oddawanie moczu w nocy, nietrzymanie moczu zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek;

skóra:
świąd, wysypka, zaczerwienienie twarzy, obfite pocenie się;

układ mięśniowo-szkieletowy:
bóle kończyn, kurcze mięśni, bóle stawów;

układ oddechowy:
duszność;

narządy zmysłów:
niesmak, zaburzenia widzenia, zatkanie nosa;

metabolizm:
hiperkaliemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej, odwodnienie, dna;

ogólne:
bóle głowy, osłabienie, znużenie, bóle w klatce piersiowej i bóle pleców, złe samopoczucie, omdlenia.

W razie wystąpienia objawów niepożądanych, zwłaszcza umiarkowanych i ciężkich, należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie.

DawkowanieDawkę ustala lekarz. Zazwyczaj tabletki zażywa się rano.

Dawkę leku należy ustalać indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na lek. Zwykle stosuje się następujące dawkowanie:

U dorosłych
W nadciśnieniu tętniczym krwi
Początkowo 1/2 tabletki na dobę. W razie konieczności, dawkę można zwiększyć do 1 tabletki na dobę, podawanej jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych.

W zastoinowej niewydolności krążenia
Początkowo 1/2 tabletki na dobę. W razie konieczności dawkę można stopniowo zwiększać. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę.

W marskości wątroby
Leczenie rozpoczyna się małymi dawkami, które zwiększa się stopniowo aż do uzyskania odpowiedniego działania moczopędnego. Nie należy przekraczać dawki 2 tabletek na dobę. Po ustąpieniu obrzęków należy zmniejszyć dawkę leku. Dawka podtrzymująca może być mniejsza od dawki początkowej.

Dawkowanie u niemowląt i dzieci
Tialorid nie jest wskazany do stosowania u dzieci.

Dawkowanie u osób w podeszłym wieku
U tych pacjentów dawkę leku należy dobierać w zależności od stanu czynności nerek i klinicznej reakcji na leczenie.

Wskazania * Lekkie lub umiarkowane nadciśnienie tętnicze (w monoterapii lub z innymi lekami obniżającymi ciśnienie krwi).
* Zastoinowa niewydolność serca.
* Marskość wątroby z wodobrzuszem i obrzękami.

Przeciwwskazania * Nadwrażliwość na amiloryd, hydrochlorotiazyd lub inne sulfonamidy.
* Hiperkaliemia (stężenie potasu w osoczu powyżej 5,5 mmol/l).
* Podwyższony poziom wapnia w surowicy.
* Stężenie mocznika we krwi powyżej 10 mmol/l, kreatyniny powyżej 130 µmol/l.
* Leczenie preparatami litu.
* Leczenie innymi lekami oszczędzającymi potas (np. triamteren, amiloryd).
* Stosowanie leków uzupełniających potas lub dieta bogata w potas (w ciężkich i opornych przypadkach hipokaliemii można stosować Tialorid Mite pod kontrolą).
* Ciężka niewydolność wątroby.
* Stan przedśpiączkowy w marskości wątroby.
* Ciężka niewydolność nerek.
* Bezmocz.
* Nefropatia cukrzycowa.
* Cukrzyca.
* Choroba Addisona.
* Laktacja.
* Nie zaleca się stosowania u dzieci, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u nich leku nie zostały ustalone.

Interakcje * Chlorpropamid wykazuje działanie synergiczne z preparatem Tialorid, co zwiększa ryzyko hiponatremii.
* Może być konieczna zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.
* Tialorid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Podczas jednoczesnego stosowania z guanetydyną, metyldopą lub preparatami blokującymi receptory adrenergiczne może wystąpić ciężka hipotonia ortostatyczna. Należy zmniejszyć dawki tych leków.
* Podczas jednoczesnego stosowania preparatu Tialorid z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko hiperkaliemii. Należy wówczas kontrolować stężenie potasu w surowicy.
* Leczenie diuretykami należy zakończyć na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami ACE, aby zapobiec hipotonii występującej często po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE.
* Podczas równoczesnego stosowania preparatu Tialorid i amin presyjnych (np. adrenaliny) zmniejsza się reaktywność naczyniowa amin.
* Tialorid stosowany równocześnie z solami litu zwiększa ich toksyczność (zmniejsza się klirens litu i zwiększa jego stężenie w surowicy krwi). W zasadzie należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.
* Podczas stosowania hydrochlorotiazydu z barbituranami, opioidami lub alkoholem może nasilać się niedociśnienie ortostatyczne.
* Podczas równoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności nerek; NLPZ poprzez hamowanie działania prostaglandyn zmniejszają przepływ nerkowy i mogą zmniejszać diuretyczne, natriuretyczne i hipotensyjne działanie hydrochlorotiazydu.
* Cholestyramina lub kolestypol wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego, odpowiednio o 85% i 43%. W przypadku, gdy cholestyramina jest przyjmowana po 4 godzinach po podaniu hydrochlorotiazydu, wchłanianie hydrochlrotiazydu jest mniejsze o 30-35%.
* Kortykosteroidy lub ACTH mogą nasilać wywołaną przez tiazydy utratę elektrolitów, zwłaszcza hipokaliemię.
* Tialorid nasila zwiotczające mięśnie działanie leków z grupy tubokuraryny.
* Testy laboratoryjne - Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm wapnia, dlatego lek należy odstawić przed wykonaniem badań czynności przytarczyc.

PrzedawkowanieBrak swoistej odtrutki na Tialorid, a także danych dotyczących usuwania leku z ustroju za pomocą dializy.

Objawy zatrucia
Najpoważniejsze z nich to utrata wody i elektrolitów, a także inne, jak: tachykardia, hipotensja, wstrząs, osłabienie, stany splątania, zawroty głowy, kurcze mięśni łydek, parestezje, zmęczenie, utrata świadomości, nudności, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria lub anuria, hipokaliemia, hiponatremia, alkaloza, podwyższone stężenie azotu mocznikowego w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leczenie zatrucia
Leczenie powinno być objawowe i podtrzymujące czynności życiowe. W razie zatrucia należy spowodować wymioty i zastosować węgiel aktywowany. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi i korygować je w razie potrzeby.
W hiperkaliemii prowadzić leczenie normalizujące stężenie potasu w surowicy tj. zastosować Natrium bicarbonicum i.v. lub glukozę z insuliną szybko działającą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchuTialorid może wywołać objawy niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak: osłabienie, znużenie, zawroty głowy, osłupienie. Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia tego typu objawów niepożądanych istnieje niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem pojazdów samochodowych i obsługą urządzeń będących w ruchu.

Ciąża i karmienieIstnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okresie karmienia.


Ciąża: kategoria B
Lek może być stosowany w ciąży w przypadku zdecydowanej konieczności. Tiazydy przekraczają barierę łożyska. Leki te nie są wskazane u kobiet ciężarnych, nawet do leczenia umiarkowanych obrzęków, ponieważ nie zapobiegają rozwojowi zatrucia ciążowego, ale mogą spowodować hipowolemię, zwiększyć lepkość krwi i zmniejszyć ukrwienie łożyska. Obserwowano żółtaczkę u płodów i noworodków oraz trombocytopenię u noworodków urodzonych przez matki, które stosowały tiazydy w czasie ciąży. U kobiet, które stosowały tiazydy przed porodem, zwiększało się stężenie kwasu moczowego i kreatyniny w płynie owodniowym.

Stosowanie w okresie karmienia piersią
Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią z uwagi na możliwość wystąpienia objawów niepożądanych u karmionych niemowląt.

Opakowaniatabletki a 50 szt.

Lek dostępny w opakowaniach po 50 tabletek.



linki sponsorowane, reklamy














drugs and supplements





WYKOP GOOGLE BLIPNIJ STUMBLEUPON WYSLIJ
kontakt  
design by anauk group ® © 2000 & 2018