anauk.net MEDYCYNA  
... bo życie jest piękne  
anauk group
ENCYKLOPEDIA LEKÓW ENCYKLOPEDIA ZDROWIA KLASYFIKACJA PROCEDUR MEDYCZNYCH WYKAZ JEDNOSTEK CHOROBOWYCH  
KALKULATOR ALERGIA ASTMA CUKRZYCA MIGRENA NADCIŚNIENIE NOWOTWORY OSTEOPOROZA
 
ALERGIA
ASTMA
CUKRZYCA
DIETA
GRYPA
JOGA
KALKULATOR
MIGRENA
NADCIŚNIENIE
NAZEWNICTWO MEDYCZNE
NOWOTWORY
OSTEOPOROZA
PROFILAKTYKA
PRZEZIĘBIENIE
PRZYCHODNIA
REUMATYZM
ENCYKLOPEDIA LEKÓW - opisy leków
wpisz szukaną frazę:

OPISY LEKÓW SKŁADNIKI LEKÓW LEKI ZWIĄZANE ZE SCHORZENIAMI



linki sponsorowane, reklamy





Spis alfabetyczny
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż

RISPOLEPT
Nazwa międzynarodowa:Risperidonum
Substancje czynne leku:Risperidone

ATC:N05AX

Forma leku:tabletki 1 mg; 2 mg; 3 mg; 4 mg; roztwór doustny 1 mg/ml

Zawartość substancja czynna - risperidon

1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg, 3 mg lub 4 mg rysperydonu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 1 mg rysperydonu. .
Sposób działaniaPreparat wykazuje powinowactwo do receptorów serotoniny 5-HT oraz dopaminy D2, a także w mniejszym stopniu powinowactwo do adrenergicznych receptorów alfa1 oraz receptorów histaminowych H1.
Blokowanie wymienionych receptorów powoduje łagodzenie symptomów psychotycznych, jak: halucynacje, nadmierna podejrzliwość, agresja, gonitwa myśli.


Selektywny antagonista monoamin, posiada silne powinowactwo do receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i receptorów dopaminergicznych D2. Wiąże się z receptorami adrenergicznymi a1 oraz w mniejszym stopniu z receptorami histaminowymi H1 i adrenergicznymi a2, nie wykazuje powinowactwa do receptorów cholinergicznych.

Wykazuje silne działanie antagonistyczne w stosunku do receptorów dopaminergicznych D2, których blokowanie wiąże się z poprawą w zakresie objawów wytwórczych ("pozytywnych") schizofrenii, w mniejszym stopniu hamuje aktywność ruchową oraz ma słabszy wpływ kataleptyczny niż klasyczne neuroleptyki. Zrównoważone ośrodkowe działanie antagonistyczne w stosunku do receptorów serotoninergicznych i dopaminergicznych wiąże się z małym nasileniem pozapiramidowych działań niepożądanych oraz rozszerza działanie terapeutyczne na objawy "negatywne" schizofrenii (osiowe) oraz objawy zaburzeń afektywnych.

Jest całkowicie wchłaniany, a stężenie max. w osoczu osiąga w ciągu 1-2 h. Risperidon jest metabolizowany przez cytochrom P-450 IID6 do 9-hydroksy-risperidonu, który ma podobne działanie farmakologiczne do risperidonu. Łącznie z 9-hydroksy-risperidonem tworzą czynna frakcję przeciwpsychotyczną. T0,5 risperidonu wynosi ok. 3 h. T0,5 9-hydroksyrisperidonu (czynnej frakcji przeciwpsychotycznej) wynosi 24 h.

W osoczu risperidon wiąże się z albuminami i z kwaśnymi a1-glikoproteinami. 88% risperidonu i 77% 9-hydroksyrisperidonu wiąże się z białkami osocza. 70% dawki wydalane jest w moczu, a 14% z kałem. 35-45% dawki jest wydalane z moczem w postaci risperidonu oraz 9-hydroksyrisperidonu, a pozostała część leku wydalana jest w postaci nieczynnych metabolitów.

Zastosowanie Ostre i przewlekłe psychozy schizofreniczne.

Ostrzeżenie Leku nie wolno podawać łącznie z dużymi dawkami barbituratów, opiatów (morfina) oraz z alkoholem. Pacjenci cierpiący na choroby wątroby, nerek, padaczkę, chorobę Parkinsona, zaburzenia krążenia, zwapnienia oraz skurcze mięśni powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia. Leku nie podaje się pacjentom poniżej 15 roku życia. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli lek stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy więc poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków łącznie z preparatem.
Rispoleptu nie należy podawać łącznie z lekami oddziałującymi na centralny system nerwowy, jak np. kodeina lub chinidyna. Rispolept zmniejsza działanie levodopy. Niektóre leki, jak betablokery mogą nasilać działanie Rispoleptu.
Lek może upośledzać sprawność psychofizyczną, dlatego też nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych, ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.
W razie zaobserwowania wzrostu wagi ciała należy przejść na dietę małokaloryczną.


Ostrożnie stosować u pacjentów ze schorzeniami układu krążenia (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa, odwodnienia, hipowolemia, zaburzenia krążenia mózgowego), oraz u pacjentów z otępieniem i współistniejącymi chorobami naczyniowymi (nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca), jak również u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (włączając w to wydłużenie odstępu QT)i u pacjentów z padaczką oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem rysperydon należy stosować w leczeniu zaburzeń zachowania (behawioralnych) w zespołach otępiennych wieku podeszłego, w których dominują objawy: agresja (słowna i fizyczna), zaburzenia aktywności celowej (pobudzenie, błądzenie) lub objawy psychotyczne prowadzące do cierpienia, niepełnosprawności, potencjalnego zagrożenia lub zaburzeń popędu samozachowawczego.

Należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przy przepisywaniu leku pacjentom z otępieniem i ciałkami Lewy'ego lub chorobą Parkinsona oraz u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, z uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka wystąpienia udaru mózgu, jak również u pacjentów z klinicznie znamienną hipotonią ortostatyczną.

Działania niepożądane>1/100
- Ból głowy.
- Wzrost wagi ciała.
- Spadek ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy zmianie
pozycji na pionową.
- Przyspieszenie akcji serca.
- Zaburzenia snu.
- Bezsenność, pobudzenie, lęk.
- Zmęczenie.
- Zawroty głowy.
- Utrudnienia w koncentracji uwagi.
- Objawy pozapiramidowe.
- Niezależne od woli ruchy kończyn i drżenia mięśni.
- Upośledzenie czynności seksualnych.
- Mlekotok.
- Zaburzenia cyklu miesiączkowego.
- Nadmierne wydzielanie śliny.
- Mdłości i wymioty.
- Zaparcie.
- Bóle brzucha.
- Niestrawność.
- Podrażnienie błony śluzowej nosa.
- Zaburzenia wzroku - widzenie przez mgłę.

<1/1000
- Powiększenie gruczołów mlecznych.
- Obrzęk ciała.
- Reakcje alergiczne.
- Zmiany w pracy wątroby.
- Niekontrolowane oddawanie moczu.


Częste:
bezsenność, pobudzenie, lęk, ból, sedacja. Niezbyt częste: senność, zmęczenie, zawroty głowy, osłabiona koncentracja, zaparcia, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaburzenia widzenia, zaburzenia erekcji (w tym priapizm, zaburzenia erakujacji, zaburzenia orgazmu, nietrzymanie moczu, nieżyt nosa, wysypka skórna, inne reakcje alergiczne, objawy pozapiramidowe, drżenie, sztywność, nadmierne ślinienie się spowolnienie ruchowe, akatyzja, ostra dystonia.

Sporadycznie:
hipotonia ortostatyczna, odruchowa tachykardia, zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, zmniejszenie liczby neutrofilów, i płytek krwi, zwiększenie stężenie prolaktyny we krwi, mlekotok, ginekomastia, zaburzenia cyklu miesiączkowego i brak miesiączki, zwiększenie masy ciała, obrzęki, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.

Donoszono o udarach mózgu, przejściowych napadach niedokrwiennych, hiperglikemii, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, późnych dyskinezach, złośliwym zespole neuroleptycznym, zaburzeniach regulacji temperatury ciała i drgawkach.

Przedawkowanie: Objawy: senność, sedacja, częstoskurcz, hipotonia i objawy pozapiramidowe, rzadkie przypadki wydłużenia odcinka QT po przedawkowaniu preparatu. Nie ma specyficznego antidotum, dlatego też należy zastosować odpowiednie środki objawowe.

DawkowanieDawkę ustala lekarz specjalista. Zazwyczaj pierwszego dnia podaje się 1 mg dwa razy; drugiego dnia 2 mg dwa razy. Następnie dawkowanie dostosowuje się do reakcji pacjenta.


Schizofrenia:
1-2x/dobę, leczenie rozpocząć od 2 mg/dobę, można zwiększyć drugiego dnia do 4 mg. Przeciętna dawka terapeutyczna wynosi 4-6 mg/dobę. Nie stosować dawek >16 mg, dawki >10 mg nie wykazują większej skuteczności. U pacjentów w podeszłym wieku i w chorobach nerek lub wątroby zalecana jest dawka początkowa 0,5 mg 2x/dobę, można zwiększać stopniowo o 0,5 mg 2x/dobę, do dawki 1-2 mg 2 x/dobę.

Zaburzenia zachowania (behawioralne) w zespołach otępiennych wieku podeszłego:
zalecana dawka początkowa 0,25 mg 2x/dobę, w może być zwiększana o 0,25 mg 2x/dobę, nie częściej niż co drugi dzień. Optymalna dawka 0,5 mg 2x/dobę, czasem 1 mg 2x/dobę.

Epizody maniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej:
dawka początkowa 2 mg/dobę, dostosowywanie dawki powinno odbywać się o 1 mg/dobę. Zaleca się zakres dawek 1-6 mg/dobę. Zaburzenia zachowania u dzieci, młodzieży i pacjentów dorosłych z obniżoną sprawnością intelektualną, upośledzeniem umysłowym i zachowaniami destrukcyjnymi: mc. >50 kg: zalecana dawka początkowa 0,5 mg/dobę, można zwiększać o 0,5 mg/dobę, co drugi dzień; optymalna dawka 1 mg/dobę, czasem 0,5-1,5 mg/dobę; mc. <50 kg: zalecana dawka początkowa wynosi 0,25 mg/dobę co drugi dzień; optymalna dawka 0,5 mg/dobę, czasami 0,25-0,75 mg/dobę.

Autyzm (dzieci >5 lat i młodzież):
zalecana dawka początkowa 0,25 mg/dobę, dla pacjentów o mc. <20 kg (w czwartym dniu stosowania dawka może być zwiększona do 1 mg/dobę), po 8 dniach dawkę można zwiększyć o max. 1 mg w ciągu tyg., max. dawka 1-4 mg/dobę (lub 0,06 mg/kg mc./dobę).

Wskazania * Leczenie schizofrenii, włączając w to pierwszy epizod, ostre i przewlekłe psychozy schizofreniczne oraz inne stany psychotyczne, w których dominują objawy wytwórcze ("pozytywne"): omamy, urojenia, zaburzenia myślenia, wrogość, podejrzliwość, i/lub "negatywne" (osiowe): apatia, zubożenie wypowiedzi, spłycenie reakcji emocjonalnych.
* Lek łagodzi objawy zaburzeń afektywnych schizofrenii: depresja, poczucie winy, lęk.
* Zapobieganie nawrotom (zaostrzeniom) u pacjentów z przewlekłą schizofrenią.
* Leczenie zaburzeń zachowania (behawioralnych) w zespołach otępiennych wieku podeszłego, gdy dominują objawy: agresywność (agresja fizyczna i słowna), zaburzenia aktywności (błądzenie, podniecenie) lub objawy psychotyczne.
* Leczenie epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej.
* Krótkoterminowe leczenie zaburzeń zachowania u dzieci, młodzieży, i dorosłych z obniżoną sprawnością intelektualną, upośledzeniem umysłowym i zachowaniami destrukcyjnymi (agresja, impulsywność, zachowania prowadzące do samookaleczenia).
* Krótkoterminowe leczenie autyzmu u dzieci i młodzieży.

Przeciwwskazania * Nadwrażliwość na składniki preparatu.
* Nie stosować u pacjentów z fenyloketonurią (zawiera aspartam).
* Nie zaleca się stosowania leku w schizofrenii i w leczeniu zaburzeń zachowania u dzieci <15 lat.

InterakcjeOstrożnie, jeśli zachodzi konieczność podawania innych leków działających na o.u.n. Lek może zmniejszać działanie lewodopy i innych agonistów receptorów dopaminergicznych. Karbamazepina powoduje zmniejszenie stężenia aktywnej frakcji risperidonu w osoczu.

Podobny wpływ wywierają inne środki indukujące enzymy wątrobowe. Należy rozważyć ryzyko jednoczesnego podawania rysperydonu z furosemidem. Fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i niektóre b-adrenolityki mogą zwiększać stężenie risperidonu w osoczu, jednak nie wpływają na stężenie frakcji przeciwpsychotycznej leku. Fluoksetyna może zwiększać stężenie risperidonu w osoczu, jednak w mniejszym stopniu może wpływać na stężenie frakcji przeciwpsychotycznej leku.

UwagiPokarm nie ma wpływu na wchłanianie risperidonu, a zatem może on być podawany zarówno z posiłkami jak i między nimi. Lek może wpływać na czynności wymagające koncentracji. Nie należy popijać lub rozcieńczać herbatą.

Ciąża i karmienieNie wolno stosować leku w okresie ciąży.
Nie należy karmić dziecka piersią w okresie zażywania leku.


Preparat może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Nie należy stosować w ciąży.

Opakowaniatabletki 1 mg 20 szt., 60 szt.; tabletki 2 mg 20 szt., 60 szt.; tabletki 3 mg 20 szt., 60 szt.; tabletki 4 mg 20 szt., 60 szt.

roztwór doustny - butelka 100 lub 30 ml tabletki - 20 sztuk



linki sponsorowane, reklamy














drugs and supplements





WYKOP GOOGLE BLIPNIJ STUMBLEUPON WYSLIJ
kontakt  
design by anauk group ® © 2000 & 2018