anauk.net MEDYCYNA  
... bo życie jest piękne  
anauk group
ENCYKLOPEDIA LEKÓW ENCYKLOPEDIA ZDROWIA KLASYFIKACJA PROCEDUR MEDYCZNYCH WYKAZ JEDNOSTEK CHOROBOWYCH  
KALKULATOR ALERGIA ASTMA CUKRZYCA MIGRENA NADCIŚNIENIE NOWOTWORY OSTEOPOROZA
 
ALERGIA
ASTMA
CUKRZYCA
DIETA
GRYPA
JOGA
KALKULATOR
MIGRENA
NADCIŚNIENIE
NAZEWNICTWO MEDYCZNE
NOWOTWORY
OSTEOPOROZA
PROFILAKTYKA
PRZEZIĘBIENIE
PRZYCHODNIA
REUMATYZM
ENCYKLOPEDIA LEKÓW - opisy leków
wpisz szukaną frazę:

OPISY LEKÓW SKŁADNIKI LEKÓW LEKI ZWIĄZANE ZE SCHORZENIAMI



linki sponsorowane, reklamy





Spis alfabetyczny
A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż

BIOFAZOLIN
Nazwa międzynarodowa:Cefazolinum
ATC:J01D

Forma leku:Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań dożylnych i domięśniowych

ZawartośćSól sodowa cefazoliny w ilości zapewniającej w fiolce deklarowaną zawartość 500 mg lub 1 g cefazoliny
Sposób działaniaCefazolina jest półsyntetyczną cefalosporyną pierwszej generacji, przeznaczoną do podawania parenteralnego. Tak jak pozostałe antybiotyki -laktamowe, jest antybiotykiem o działaniu bakteriobójczym.
Sól sodowa cefazoliny działa in vitro i w zakażeniach klinicznych na wiele ważnych szczepów bakteryjnych. Wśród bakterii Gram-dodatnich wrażliwe są gronkowce: Staphylococcus aureus (włączając szczepy produkujące penicylinazę) i Staphylococcus epidermidis. Z paciorkowców wrażliwe są -hemolizujące grupy A (S. pyogenes), Streptococcus pneumoniae (oprócz szczepów penicylinoopornych), Streptococcus viridans i inne.
Cefazolina działa bakteriobójczo na niektóre bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Enterobacter aerogenes, Haemophilus influenzae.
Istnieją doniesienia o skuteczności cefazoliny w infekcjach dróg moczowych wywołanych przez niektóre szczepy Enterobacter i enterokoków.
Całkowicie oporne na cefazolinę są meticylinooporne szczepy gronkowców i enterokoki, a także następujące bakterie Gram-ujemne: wiele indolo-dodatnich szczepów Proteus (np. P. vulgaris), Enterobacter cloacae, Morganella morganii, Providencia rettgeri. Całkowitą oporność na cefazolinę wykazują także rodzaje Serratia i Pseudomonas oraz Acinetobacter calcoaceticus.
Cefazolina prawie nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Podawana jest domięśniowo lub dożylnie.
Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie cefazoliny występuje po 1-2 godzinach. U zdrowych ochotników po podaniu 1 g cefazoliny w postaci wstrzyknięć domięśniowych stężenie antybiotyku w krwi po 1 godzinie wynosi ok. 64 µg/ml, a po 8 godzinach od podania - 7 µg/ml. Po zastosowaniu dawki 500 mg stężenie cefazoliny w krwi w godzinę po podaniu wynosi ok. 37 µg/ml i zmniejsza się do 3 µg/ml po 8 godzinach. Po podaniu domięśniowym dawki 250 mg, stężenie leku w surowicy po 1 godzinie wynosi 17 µg/ml.
Po podaniu dożylnym dawki 1 g maksymalne stężenie cefazoliny w krwi występuje już po 5 min. i wynosi ok.185 µg/ml, a po 8 godzinach ulega obniżeniu do 4 µg/ml.
Okres półtrwania leku w surowicy wynosi około 1,8 godziny po podaniu dożylnym i ok. 2 godzin po podaniu domięśniowym.
W badaniach na zdrowych ochotnikach, którym podawano cefazolinę w postaci ciągłego wlewu w dawce 3,5 mg/kg mc. (ok. 250 mg) przez pierwszą godzinę eksperymentu i 1,5 mg/kg mc. (ok. 100 mg) przez następne dwie godziny, stały poziom antybiotyku w surowicy stwierdzono w trzeciej godzinie badania i wynosił on ok. 28 µg/ml.
Wartości wyżej wymienionych parametrów są podobne dla chorych hospitalizowanych z powodu zakażeń.
Stopień wiązania z białkami surowicy wynosi 74 - 86 %. Objętość dystrybucji wynosi 9,2 l/1,73 m².
Duże stężenia cefazoliny notuje się w płynie opłucnowym, tkankach kości i stawów oraz w żółci. Stężenie cefazoliny w żółci osiąga wartości zbliżone do obserwowanych w surowicy, mimo to lek nie jest wydzielany z żółcią.
Cefazolina łatwo przenika przez zmienioną zapalnie błonę maziową i już po 4 godzinach od podania osiąga w płynie stawowym podobne stężenia jak w surowicy.
Cefazolina łatwo przenika przez łożysko, natomiast w mleku karmiących matek występuje w bardzo niewielkich ilościach.
W płynie mózgowo-rdzeniowym osiąga stężenia nie mające znaczenia klinicznego.
Cefazolina nie ulega metabolizmowi. Jest wydalana przez nerki głównie na drodze filtracji kłębkowej (w mniejszym stopniu drogą wydzielania kanalikowego). Klirens nerkowy cefazoliny wynosi ok. 49,1 ml/min. W ciągu pierwszych 6 godzin od podania ok. 60 % leku zostaje wydalone z moczem, a po 24 godzinach ulega wydaleniu już niemal cała podana dawka cefazoliny. Maksymalne stężenia antybiotyku po podaniu 500 mg lub 1 g cefazoliny w postaci iniekcji domięśniowych osiągane w moczu wynoszą odpowiednio 2400 µg/ml i 4000 µg/ml. Cefazolina może być usunięta z organizmu przez hemodializę.

Ostrzeżenie * Przed rozpoczęciem leczenia cefazoliną konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu w celu wykluczenia nadwrażliwości na antybiotyki cefalosporynowe.
* Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania cefazoliny pacjentom ze stwierdzoną nadwrażliwością na penicyliny, ze względu na możliwość wystąpienia krzyżowej reakcji uczuleniowej.
* Zaleca się ostrożne podawanie cefazoliny u chorych ze współistniejącą jakąkolwiek alergią, szczególnie na leki.
* W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na cefazolinę należy natychmiast odstawić lek i zastosować odpowiednie postępowanie.
* Nie należy podawać cefazoliny dooponowo ze względu na możliwą ciężką neurotoksyczność objawiającą się m.in. napadami drgawkowymi.
* Antybiotyki o szerokim zakresie działania powinny być ostrożnie stosowane u pacjentów z przebytymi chorobami żołądkowo-jelitowymi, zwłaszcza zapaleniem okrężnicy.
* Zaleca się ostrożność podczas podawania cefazoliny osobom otrzymującym leki przeciwzakrzepowe, ze względu na możliwość wydłużenia przez cefazolinę czasu protrombinowego i zwiększenia ryzyka krwawień.
* U pacjentów z niewydolnością nerek całkowita dawka cefazoliny powinna zostać zredukowana (patrz: pkt. Dawkowanie i sposób podawania).
* Podczas leczenia cefazoliną obserwowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Należy zatem uważnie obserwować chorych, a u pacjentów z biegunką wykluczyć zakażenie Clostridium difficile. W przypadku potwierdzenia diagnozy, trzeba odstawić lek i wdrożyć odpowiednie leczenie.
* Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków -laktamowych niedostosowanie dawki cefazoliny do czynności nerek może doprowadzić u pacjentów z upośledzoną ich funkcją do wystąpienia napadów drgawkowych.
* Jak w przypadku każdego antybiotyku o szerokim zakresie działania, długotrwałe leczenie cefazoliną może prowadzić do selekcji i rozwoju opornych mikroorganizmów.
* Uwaga: Preparat zawiera 48,2 mg sodu w 1 gramie soli sodowej cefazoliny.

Działania niepożądanePodczas terapii cefazoliną obserwowano następujące działania niepożądane:

* biegunka, bóle brzucha, brak łaknienia, rzadko - nudności i wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelit mogące pojawić się w trakcie leczenia antybiotykiem lub po jego zakończeniu i przybierać postać od łagodnej (wymagającej jedynie odstawienia leku) do zagrażającej życiu (konieczne jest uzupełnianie płynów, elektrolitów i białka oraz zastosowanie doustnej terapii chemioterapeutykami działającymi na Clostridium difficile)
* reakcje nadwrażliwości: anafilaksja, eozynofilia, gorączka polekowa, świąd i wysypka, zespół Stevensa-Johnsona.
* neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytemia.
* zakażenia drożdżakowe i kandydozy, pleśniawki jamy ustnej, świąd odbytu i narządów płciowych, zapalenie pochwy.
* reakcje miejscowe: rzadko - zapalenie żył w miejscu podania, ból i stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia po podaniu domięśniowym.
* obserwowano podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi (AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna), wzrost poziomu mocznika - bez klinicznych objawów niewydolności nerkowej i wątrobowej. Opisywano pojedyncze przypadki śródmiąższowego zapalenia nerek, przejściowego zapalenia wątroby i żółtaczki mechanicznej.

DawkowanieAntybiotyk podawany jest domięśniowo lub dożylnie w postaci iniekcji (3-5 min.), a także ciągłego lub przerywanego wlewu kroplowego. Dawki cefazoliny są takie same w przypadku obydwu dróg podania.
Dawka cefazoliny uzależniona jest od rodzaju zakażenia i wrażliwości szczepu chorobotwórczego, a także wieku i masy ciała pacjenta oraz czynności nerek.
W zasadzie dawka dobowa nie powinna być większa niż 6 g, w uzasadnionych przypadkach można ją jednak zwiększyć dwukrotnie.

Dorośli:

* Umiarkowane infekcje spowodowane przez ziarniaki Gram-dodatnie: 250-500 mg antybiotyku co 8 godzin;
* Pneumokokowe zapalenie płuc: 500 mg co 12 godzin;
* Ostre, niepowikłane zakażenia układu moczowego: 1 g co 12 godzin;
* Inne infekcje o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego: 500 mg - 1 g podawane co 6-8 godzin
* Ciężkie, zagrażające życiu infekcje (posocznica, zapalenie wsierdzia): 1g - 1,5 g podawane co 6 godzin.

Uwaga - w szczególnych przypadkach mogą zostać podane znacznie wyższe (do 12 g/dobę) dawki cefazoliny.

Dzieci
W łagodnych i umiarkowanych zakażeniach u dzieci wystarcza całkowita dobowa dawka 25-50 mg/kg masy ciała podzielona na 3-4 podania. W ciężkich infekcjach całkowita dawka dobowa może zostać zwiększona do 100 mg/kg mc.
Nie zaleca się stosowania cefazoliny u wcześniaków i noworodków, brak jest bowiem danych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania antybiotyku w tej grupie wiekowej.

Dawkowanie w profilaktyce okołooperacyjnej
Zalecane dawki w profilaktyce zakażeń chirurgicznych wynoszą:

* 1 g (i.v. lub i.m.) podawany na jedną lub pół godziny przed planowanym zabiegiem operacyjnym, tak aby osiągnąć stężenie terapeutyczne w surowicy i w tkankach już na początku operacji .
* w przypadku operacji trwających 2 godziny lub dłużej – dodatkowo 500 mg do 1 g (i.v. lub i.m.) podawane w trakcie operacji (podawanie modyfikuje się zależnie od czasu trwania zabiegu).
* 500 mg do 1 g (i.v. lub i.m.) podawane co 8 godzin przez 24 godziny po zakończeniu zabiegu operacyjnego.
* W operacjach, w których infekcja mogłaby prowadzić do ciężkich, a nawet zagrażających życiu powikłań (operacje na otwartym sercu, rekonstrukcje stawu) można przedłużyć czas podawania cefazoliny do 3-5 dni po zabiegu.


Dawkowanie u chorych z upośledzoną czynnością nerek
U osób z niewydolnością nerek konieczne jest zredukowanie dawki antybiotyku. Przy obliczaniu dawki lub odstępu między kolejnymi podaniami, można opierać się na wartości klirensu kreatyniny lub stężeniu kreatyniny w krwi:

Dzieci z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 70-40 ml/min) powinny otrzymać 60 % odpowiedniej dawki dobowej w dwóch podaniach, co 12 godzin. Przy klirensie kreatyniny wynoszącym 40-20 ml/min, należy zredukować dawkę dobową do 25 % zwykle stosowanej i podzielić ją na dwa podania. U dzieci z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny: 20-5 ml/min) stosuje się 10 % zwykle podawanej dawki dobowej co 24 godziny.
Cefazolinę można podawać dootrzewnowo jednocześnie z prowadzoną dializą otrzewnową, podając ją do płynu dializacyjnego.

WskazaniaSól sodową cefazoliny stosuje się w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje:

* zakażenia układu oddechowego (szczególnie dolnych dróg oddechowych) wywołane przez S. pneumoniae (z wyjątkiem szczepów o obniżonej wrażliwości na penicylinę), -hemolizujące paciorkowce grupy A, Klebsiella spp., H. influenzae, S. aureus (także szczepy wytwarzające penicylinazę, ale z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę).
* zakażenia układu moczowego i narządów płciowych wywołane przez: E.coli, P. mirabilis, Klebsiella spp. (z wyjątkiem szczepów wytwarzających -laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym).
* zakażenia skóry i tkanek miękkich spowodowane przez S. aureus (także szczepy wytwarzające penicylinazę, ale z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę), -hemolizujące paciorkowce grupy A i inne szczepy paciorkowców.
* zakażenia dróg żółciowych wywołane przez E. coli (z wyjątkiem szczepów wytwarzających -laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym), szczepy enterokoków, P. mirabilis (z wyjątkiem szczepów wytwarzających -laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym), Klebsiella spp. (z wyjątkiem szczepów wytwarzających -laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym) i S. aureus (z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę).
* zakażenia kości i stawów wywołane przez S. aureus (z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę).
* posocznice spowodowane przez S. pneumoniae (z wyjątkiem szczepów o obniżonej wrażliwości na penicylinę), S. aureus (także szczepy wytwarzające penicylinazę, ale z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę), P. mirabilis, E. coli, Klebsiella spp. (z wyjątkiem szczepów wytwarzających -laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym). • zapalenie wsierdzia wywołane przez S. aureus (także szczepy wytwarzające penicylinazę, ale z wyjątkiem szczepów opornych na meticylinę) i -hemolizujące paciorkowce grupy A.
* profilaktyka okołooperacyjna. Okres profilaktycznego podawania cefazoliny powinien zostać ograniczony do 24 godzin po operacji, a jedynie w szczególnie poważnych zabiegach podawanie cefazoliny może zostać przedłużone do 3-5 dni. W przypadku zaobserwowania klinicznych objawów infekcji konieczne jest wykonanie antybiogramu i rozpoczęcie leczenia celowanego.

PrzeciwwskazaniaNadwrażliwość na cefalosporyny.

InterakcjeProbenecid może zmniejszać wydzielanie kanalikowe cefazoliny prowadząc do wzrostu poziomu antybiotyku w krwi i wydłużenia czasu jego eliminacji.
Możliwa jest wzajemna inaktywacja i modyfikowanie działania farmakologicznego pomiędzy cefazoliną i antybiotykami aminoglikozydowymi. Należy ostrożnie kojarzyć te leki.
Podczas stosowania cefazoliny można otrzymać fałszywie dodatnie wyniki w testach redukcyjnych na obecność glukozy w moczu. W badaniach serologicznych wystąpić może dodatni odczyn Coombs’a. Może się on także pojawić u noworodków, których matki przed porodem przyjmowały cefazolinę.
Niezgodności fizykochemiczne:
Cefazolina wykazuje niezgodność po zmieszaniu z antybiotykami aminoglikozydowymi. Stwierdzono bowiem in vitro wzajemną inaktywację tych antybiotyków w roztworze. Ma to również znaczenie kliniczne nawet wtedy gdy antybiotyki te podawane są oddzielnie. Nie można więc mieszać cefazoliny w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowym, a w przypadku konieczności równoczesnego zastosowania tych leków należy stosować je w oddzielnych iniekcjach (i.v.) lub wstrzykiwać w różne miejsca ciała (i.m.).
W roztworach o pH większym niż 8,5 cefazolina ulega hydrolizie, natomiast w kwaśnym środowisku jest nierozpuszczalna i w roztworach o pH < 4,5 może się wytrącać.

PrzedawkowaniePierwszymi klinicznymi objawami przedawkowania cefazoliny podawanej parenteralnie są: ból, odczyn zapalny lub zapalenie żył w miejscu podania. Następnie mogą pojawić się: drętwienie, zawroty i bóle głowy. Niewłaściwie dobrana, zbyt duża dawka cefazoliny może, zwłaszcza u chorych z niewydolnymi nerkami, doprowadzić do wystąpienia napadów drgawkowych. Należy wówczas niezwłocznie odstawić lek i jeśli istnieją wskazania kliniczne - wdrożyć leczenie przeciwdrgawkowe. Należy zabezpieczyć chorego poprzez zapewnienie mu pełnej drożności dróg oddechowych. Niezbędna jest skrupulatna obserwacja najważniejszych parametrów życiowych, oznaczenia gazometryczne oraz wyrównywanie pojawiających się zaburzeń elektrolitowo-wodnych.
W ciężkich przypadkach przedawkowań, gdy konwencjonalna terapia nie daje pozytywnych rezultatów, zwłaszcza u chorych z niewydolnymi nerkami wydaje się zasadne zastosowanie hemodializy i hemoperfuzji.

Ciąża i karmienieBadania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, na rozwijający się płód, ani na rozwój peri-i postnatalny. Ponieważ brak jest jednak kontrolowanych, dobrze udokumentowanych badań klinicznych, a badania na zwierzętach nie zawsze pozwalają ocenić bezpieczeństwo stosowania leku u ludzi, cefazolina powinna być stosowana u ciężarnych jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności.
Profilaktyczne podanie cefazoliny przed cesarskim cięciem powoduje pojawienie się w krwi dziecka antybiotyku w stężeniu odpowiadającym 25-30 % stężenia tego leku w krwi matki. Nie wydaje się, by wywoływało to działania niepożądane u dziecka.
Cefazolina tylko w niewielkim stopniu przenika do mleka kobiecego (dziecko otrzymuje z pokarmem ok. 0,075 % dawki podanej matce), jednak należy zachować ostrożność przy podawaniu leku karmiącym matkom.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
Lek nie powoduje upośledzenia sprawności psychofizycznej, zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

PrzechowywanieLek należy przechowywać w temperaturze do 30°C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Chronić od światła.
Okres trwałości wynosi 2 lata od daty produkcji. Przypomina się o konieczności przestrzegania terminu ważności podanego na opakowaniu i nie stosowania leku po upływie tego terminu.
Po otwarciu leku i dodaniu do zawartości fiolki odpowiedniej ilości rozpuszczalnika, otrzymuje się roztwór do wstrzyknięć stabilny przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C. Roztwory soli sodowej cefazoliny przeznaczone do wlewów dożylnych gdzie rozpuszczalnikami są np.: 10 % lub 5 % glukoza, sól fizjologiczna, płyn Ringera, powinny być użyte w ciągu 24 godzin i nie mogą być zamrażane.
UWAGA - tak jak i inne cefalosporyny, cefazolina ma tendencję do ciemnienia podczas przechowywania. Nie zmienia to jednak jej aktywności. Jeśli w trakcie przechowywania zostały zachowane warunki określone przez producenta, lek taki może zostać użyty.

Opakowaniafiolki po 500 mg i 1g



linki sponsorowane, reklamy














drugs and supplements





WYKOP GOOGLE BLIPNIJ STUMBLEUPON WYSLIJ
kontakt  
design by anauk group ® © 2000 & 2018